Bir bebeği kucağınıza almayı hayal ettiğiniz o uzun bekleyiş sürecinde, zihninizde hep kusursuz bir tablo çizersiniz. Onun atacağı ilk adımları, söyleyeceği ilk kelimeleri, parkta koşuşturmasını hayal edersiniz. Ancak doktorun dudaklarından dökülen "Serebral Palsi" kelimesi, o kusursuz tabloyu bir anda tuzla buz eder. Çoğu ailenin tanı anında yaşadığı o ilk duygu aslında derin bir yastır. Bu, kaybedilen birinin yası değil; hayal edilen, beklenen ve "olması gereken" o kusursuz çocuğun, o sıradan geleceğin yasıdır. Ve bu yası tutmak, sanılanın aksine bencillik değil, iyileşmenin ilk ve en doğal adımıdır.
Bu yas sürecini genellikle ağır bir suçluluk duygusu izler. Özellikle anneler, hamilelik sürecinin her bir saniyesini, doğumhanede yaşananları zihinlerinde defalarca geri sararlar. "Acaba nerede hata yaptım?", "O gün o ilacı içmeseydim farklı mı olurdu?", "Nefes alamadığını neden daha erken fark etmedim?" şeklindeki cevapsız sorular, uykusuz gecelerin en acımasız misafirleri olur. Oysa Serebral Palsi, çoğu zaman kimsenin öngöremeyeceği ve engelleyemeyeceği tıbbi bir gerçektir. Ailelerin kendi kendilerini yargıladıkları bu mahkemede, maalesef beraat kararı çok geç çıkar.
Suçluluk duygusuna bir süre sonra sosyal izolasyon eşlik etmeye başlar. Eski dostlarla bir araya gelindiğinde havada asılı kalan o tuhaf sessizlikler, "geçmiş olsun" ile başlayan yersiz acıma cümleleri veya sürekli çocuğun durumunu açıklamak zorunda kalmanın getirdiği o devasa yorgunluk… Aileler yavaş yavaş kendi kabuklarına çekilirler. Parktaki diğer ebeveynlerin tuhaf bakışlarından kaçmak, bitmek bilmeyen fizik tedavi seansları ve hastane koridorları arasında mekik dokumak, aileyi yalnız ve dış dünyadan kopuk bir adaya hapseder.
Ancak o karanlık tünelin bir sonu vardır: Kabul. Kabul etmek, asla pes etmek veya yenilgiyi onaylamak demek değildir. Aksine, hayata yeni bir ritimle, eskisinden çok daha güçlü bir şekilde tutunmaktır. Çocuğunuzun yapamadıklarına odaklanmayı bırakıp, yapabildiklerini kutlamaya başladığınız an, o mucizevi dönüşüm gerçekleşir. Çoğu ailenin sıradan bulduğu için fark etmediği minicik bir parmak hareketi, destek almadan dik durulabilen beş saniyelik bir an, sizin dünyanızın en büyük zaferi olur. Serebral Palsili bir çocuğa sahip olmak, planlanmamış bir rotada, engebeli ama manzarası çok derin, çok sahici bir yolculuğa çıkmaktır.