Bazen zihninizde kusursuz bir senfoni çalar ama enstrümanınız o ritme ayak uydurmakta zorlanır. Serebral Palsi (CP) ile yaşamak, büyük ölçüde böyle bir deneyimdir. Beyin ile kaslar arasındaki o ince iletişim hattında yaşanan küçük bir farklılık, adımlarınızı yavaşlatabilir, ellerinizi titretebilir veya kelimelerinizi peltekleştirebilir. Ancak bedenin dışarıya yansıttığı bu farklı ritim, içerideki zihnin ne kadar berrak, ne kadar canlı ve ne kadar güçlü olduğunu asla gölgelemez.
Toplum olarak düştüğümüz en büyük yanılgı, fiziksel bir farklılığı doğrudan zihinsel bir yetersizlik gibi algılamaya olan yatkınlığımızdır. Tekerlekli sandalyede oturan veya konuşurken kaslarını kontrol etmekte zorlanan bir CP'li bireyle karşılaşıldığında, maalesef çoğu zaman ses tonu gereksiz yere yükseltilir ya da sorular doğrudan o bireye değil, yanındaki refakatçisine sorulur. Oysa o titreyen bedenin içinde, sizinle aynı fıkraya gülecek, aynı dünyayı sorgulayacak ve en az sizin kadar derin düşünebilen bir insan vardır.
CP, bir hastalık değil, bir durumdur. Bulaşıcı değildir, "geçmiş olsun" denilerek geçiştirilecek, iyileşmesi beklenen geçici bir rahatsızlık da değildir. Bu, hayat boyu sizinle yürüyen, size sabrı ve mücadelenin gerçek anlamını öğreten bir yol arkadaşıdır. Ayakkabı bağcığını bağlamak, bir bardak suyu dökmeden içebilmek ya da sadece düz bir çizgide yürümek... Birçoğumuz için saniyelik ve otomatik olan bu eylemler, bir CP'li için her gün yeniden kazanılması gereken, arkasında devasa bir irade barındıran küçük zaferlerdir.
Asıl engel, bedenin sınırları değil; karşımızdaki bakışların, kalıplaşmış önyargıların sınırlarıdır. Bize acıyarak, aşırı merhametle veya şaşırarak bakan o gözler, adımlarımızdaki sarsıntıdan çok daha fazla yorar bizi. Bizler acınacak hikayelerin çaresiz kahramanları veya sadece "ilham pornosu" malzemeleri değiliz. Bizler, hayatı kendi ritmimizde yaşamayı öğrenmiş, mücadeleci bireyleriz. Bedenimiz farklı bir melodide dans ediyor olabilir ama bu, hayat sahnesinde başrolde olmadığımız anlamına gelmez.
Bir dahaki sefere CP'li bir bireyle iletişim kurduğunuzda, onun tekerlekli sandalyesine, atel takılı bacağına veya yavaş çıkan kelimelerine odaklanmak yerine, doğrudan gözlerinin içine bakın. Onunla, karşınızda sıradan bir yetişkin varmış gibi, normal ses tonunuzla konuşun. Acımayın, sadece anlayın. Çünkü gerçek eşitlik, merhametle değil, saygıyla başlar.