Kalbimin İpleri

Hayatta en iyi ne olmaya çalıştın diye sorsalar bana, 'insan' derim. İyi bir insan; kalbi, ruhu güzel, sevgi dolu bir insan derim. İlişkilerini çıkar üzerine kurmayan, riyaya meyletmeyen, birini bulunca diğerine sırt dönmeyen bir insan. Üzüntüsüyle üzülen, sevinciyle sevinen, mutluluğunu en derinden hisseden insan…

Yaşamımıza ortak olan, bir yerlerde yolumuzun kesiştiği kim varsa boşuna değil. Sevgiler, dostluklar, aşklar tesadüf değil. Kimse kimsenin hayatına tesadüf olsun diye girmez. Hepimizin bir görevi var bu hayatta. Kiminin hayatında dostluğu temsil ederiz, kiminin hayatında sabrı. Bazen de bir sınavı… Kimine öğretmenlik eder, kiminin öğrencisi oluruz. Yolumuzun kesiştiği kim varsa, hepsinden bir parça alırız aslında. Gönül bağı kurar, onun bir parçası oluruz.

Hepimizin hayatında vardır değil mi? En mutlu olduğumuz anı paylaştığımız, üzüldüğümüzde aradığımız birileri. Bazen üzülür, bazen de biz üzeriz. Bazen, birlikte kahkahalar atarız. Ancak öyle günler olur ki, büyük hayal kırıklıkları yaşarız, bizim o değer verdiğimiz, her anımızı paylaştığımız, her zorluğa "ben onunla göğüs gererim" dediğimiz insan, aslında ona yüklediğimiz anlamın binde birini yüklememiştir bize. En zoru da bu işte…

En sevdiğim, en yakınım dediğimiz kişi öyle görmüyormuş bizi. İhtiyacı olduğunda yardıma koşacak bir el, kullanabileceği bir meta olarak görebiliyormuş. Kalbinizin iplerini teslim ettiğiniz yareniniz, o iplerle kukla oynatıyormuş gibi oynarmış. Nasıl olsa nazım geçiyor diye görmezden gelinen, kırıldı mı diye akla bile gelmeyenlerin kalbi paramparça olmuş da umursanmamış aslında. Ne üzücü değil mi? Üzücü olan bunun farkına sonradan varmak, bunu kabullenmek ve kaldığın yerden yoluna devam etmek. Hayat böyledir bazen, dünya başıma yıkıldı sanırsın ertesi gün hiçbir şey olmamış gibi kalkıp hayatına devam etmeye çalışırsın. Ya da dünya başıma yıkıldı yolumuz ayrıldı sanırsın. Sonra bir bakmışsın ki Allah senin o güzel kalbini karşındakinin kötülüğünden korumuş da sen farkına bile varmamışsın.

Hayat her zaman yolunda gitmiyor işte. Önümüze engeller, zorluklar, kırgınlıklar çıkabiliyor böyle. Önemli olan kabullenmek, karşındakinin nasıl bir insan olduğunu kabul edip yoluna devam edebilmek. Dilerim ki hiçbirinizin karşısına böyle insanlar çıkmasın, diyeceğim, ancak çıktı bile dediğinizi duyar gibiyim. O zaman hem size hem de kendime diyebilirim ki: