Gözde’ye, Benim hiç hayran olduğum ünlü olmadı bugüne dek. Hep ünsüzlere hayran oldum. Bazen komşunuzdurlar; bazen parkta yan yana oturursunuz. Etrafınız hayran olunacak insanlarla doludur aslında; biz gider sahte görüntü ve seslere hayran oluruz. “Üff ne ses var adamda! Nasıl şarkı söylüyor!” diye hayran olursunuz, sizin üzerinizden cip üstüne cip alır. Adam topa bir vurur; aylarca konuşursunuz. Bir başkası tamamen alıntı kitap yazar, “Vay be ne yazmış!” deriz. 40 yıl ülke yönetir, hiçbir şey üretmez; “karizmatik lider” diye peşinden koşarız. Yaptığında hayran olunacak bir şey yoktur, mesleği odur ve sizin üzerinizden para kazanır. Asıl mucizeler yanı başınızdadır oysa! Bir gün bir kitapçıda kötü basılmış mükemmel bir kitap gördüm. Biraz karıştırınca hayran oldum. Sadece Gözde’ye değil, bu üç kişilik harika ekibe. İyi kalpli bir anne, sağlam karakterli bir baba, pırıl pırıl bir kız... Siz sahte “Benim Annem Olur musun?” programları seyrederken, onlar gerçeğini yaşadılar. Siz, ağzınız açık, sahteleri izlemeye devam edin! Onlar gerçek, dolu dolu hayatı yaşıyorlar. Siz, bir bayram dahi bir Çocuk Esirgeme Yuvası’nı ziyarete gitmezken, onlar bir hayatı paylaştılar. Bu akşam “Bir İstanbul Masalı”nın son bölümü varmış! Geçin karşısına masal seyredip uyuyun. Gözde, “Şerif Ağabey’e hayranım” yazmış. Asıl ben sana hayranım Gözde; Anne ve babana da hayranım. Hayran olunacak birileri varsa, bence onlar olmalı. İnşallah ülkede onlar gibi insanlar artar. Kitap çıkar çıkmaz imza almaya koşacağım. İlk hayranınız benim...